GotHicTR

Gitarların ağlayışını duydun mu hiç?
Ama nerden duyacaksın ki...
Onlar senin için sadece bir eşya.
Ama değiller, hiçbir zaman olmadılar.
Metal dinler misin?
Cevabın "Hayır" galiba.
Tamam dinleme sana zorla dinleten yok.
Ama sana bir şeylerden bahsedeceğim...
Bazı gruplar vardı mistik olayları anlatır,
Bazıları ölen sevgiliyi,
Bazısı ise atalarını,
Ama sen ve etrafındaki çoğu insan onları hep aynı şekilde değerlendirdin...
"Satanist", "Eroinman" vs...
Nerden biliyorsun?
Hiç aralarına katıldın mı?

Ya da zahmete girip araştırdın mı?
Ordan oturduğun yerden ahkâm kesmek kolay...
Tamam, sert müzik yapıyorlar...
Tamam, bazı kötü örnekleri var.
Ama nerden biliyorsun hepsinin öyle olduğunu.
Bir olay anlatacağım sana;
Grup konserdedir, sert bir şarkı,
Her şey gayet sert,
Brutal lokaller,
Eski sevgiliye olan kin,
Bağırış çağırış,
Ama bir an gelir hepsi susar,
Herkes geri çekilir, meydan gitariste kalır.
Gitarist başını öne eğer,
Saçları yüzünün görülmesini engeller.
Sonra solosuna başlar,
Solosunu girerken gözünden bir damla yaş akar,
Sonra bir damla daha
Ve devam eder gitarist ağlar.
Gitarist ağladıkça elindeki gitara daha içten odaklanır
Ve gitarıda ağlamaya başlar.
İkiside ağlar, ağlar, ağlar...
Onları anlayanlarda fena olur,
Bazıları gözyaşlarıyla eşlik eder.
Şu satırları yazarken bende ağlarım.
Soruyorum sana;
Ben o ağlayan gitaristim,
Ya da seyircilerden biriyim,
Hatta o ağlayan elektrogitarım...
Ne diyorsun bana;
"Satanist" mi? "Ağlama" mı?

(Yanlış Düşünenlere)

Neden bni hayata bağlamaya çalışıorsunuz siz değilmiydiniz bni karanlığa iten
yaşamaya tutunmak için çırpınıp dururken siz değilmiydiniz tüm umutlarımı yıkan
sokak ortasında bna nefret kusan şimdi neden yaşa diorsunuz aldığınız intikam
yetmedimi sizlere yaşatarak daha mı izdırap çektirmek istiorsunuz bu yaşamda bna
mutluluk kalmadı aşk zaten öldü yaşayan tek şey karanlık karanlıkdan çıkmak
kolaymı sanıosunuz bnm aldığım nefes kara tattığım koku karanlık duyduğum sen
ölümün sesi taddığım tat ölümün tadı sizce kolay mı kurtulmak düşmüşken
karanlığa bn karanlığın kızıyım işte rahat bırakın bni...

bir bir damlıyor gözyaşlarım avuçlarıma
içiorm onları içiorm acılarımı sessiz haykırışlarımı
ümitlerimde akıp gidiyor gözlerimden
acılarımla yok oluyor tüm sevincim
akıtıorm tüm benliğimi gözlerimden
geçmişimi ve geleceğimi
nadir olan mutlu günlerimi
kahkalarımı ve onurumu
içim boşalıor başlıor
gözyaşları yetmiyor
kusmaya başlıorm
annemi kusuorm
sevgilimi kusuorm
sevdiğim yalancı dostumu kusuorm
ve sonunda bitiorm
gözlerim kararıor sora
bi karartımı yaklaşıor bna
anlamıorm anlayamıorm
gözlerimide kusmuşum belkide
ve sonunda istenen oluor
ölüorm...

Hayata gözlerini yummadan önce son bi kez baktığında ne göreceksin. İçine kapanıp yaşadığın bu hayatın sana bi anlam ifade etmesi bence çok saçma. Sen hiç korkudan tir tir titrerken öldün mü? Yada bi yolun ortasında sızarken istediğin sadece sıcak bi omuz muydu? Hayatın seni nereye götürdüğüne baktın mı hic? Bir karıncayı öldürürken çıkan sesleri duyduğunu da sanmıyorum. Gecenin karanlığında kan kokan bi yolda ilerlerken gözüne çarpan o kör dilenciye selam da mı vermedin yoksa? Paketindeki son sigaranı isteyen tinercinin de boğazını kesip kaçmadın tabiki. Evdeki bütün ici dolu bira şişelerini kırıp üstüne yattığını öğrendim. Ama ben senden duymak isterdim. Neden bana hiçbişey anlatmadın? Sebebi sadece seni ziyarete geldiğimde annenin kafasını kesip getirmemem mi? Yok bu olamaz. Ama gittiğimiz o bijuteride beğendiğin küpeyi çalmadığım için bana kızgın oldugunu biliyorum.

Hatırladın mı hiç bi önemi olmayan sıradan bi günde sana aldığım sevimli ayıcığın karnını açıp neden kanımdan bi kaç damla koymadığım için ne kadar çok sinirlenmiştin. Beraber yaptığımız bilinçaltı yolculuklarında sandaldan düşerken elini tutmadığım için bile o kadar sinirlenmemiştin sen. Evimin bi köşesinde duran resmini daha güzel gözüksün diye küp şeklinde parçalara ayırmıştım ya bi gün o zaman bana “bitanesin” demistin. İlk ve son kez. Hala aklımda o an. Hala tekrar yaşıyorum bazen. Farkında mısın bilmiyorum ama ben hala yaşıyorum. Pek sanmıyorum desem yalan sayılmaz ama. Hatırlamazsın ki. Sen neyi hatırladın ki bunu hatırlayacaksın. Sen korkuyordun ya bazen. Hani beyninin en uç noktasındaki girdaplara yalnız başına daldığında. Beni bile istemezken yanında. Sonra birden kendine gelip “Neden benimle gelmedin?” diye bağırıyordun bana. Ben aslında seninle geliyordum ki. Sadece varlığım seninle değildi. Ama sen bilmiyordun. Sen neyi bildin ki. Ama seni suçlamıyorum sadece. Aslında suçlu benim galiba. Şimdi tekrar burada olmanı ve beni suçlamanı çok isterdim. Ama gittin. Bebeğim sen gittin. Bensiz gittin. Hani her şeyi beraber yapacağımıza söz vermiştik. Ben sana yine de kızmıyorum. Dün seni son gördüğüm yere gittim. Yani evindeki banyoya. Bir kenarında kırmızı bi leke olan o güzel metal parçası hala orda yerde duruyordu. Ve bıraktığın son kelimeler: “Üzgünüm, sözümü tutamadım ama sen benim bu halime inat yaşamak zorundasın. Seni her zaman bekleyeceğim.” Ve şuan elimde sımsıkı kavradığım senin sonun olan metal parçası benimde sonumu getirecek.

Korkuyorum biraz. Ama sonunda senin olduğunu bildiğim için de mutluyum. Birazdan seni alan melekler benim için gelecekler. Kızgınım onlara. Ama yapabileceğim de başka bişey yok. Aklım durdu artık. Sıra bileklerimde. Kanımın o muhteşem kokusunu duymaya başladım. Ve ellerim artık yazamayacak duruma geldi sanırım. Artık gelmek üzereyim bebeğim..

tek başıma kaldım yine bu bana büyük gelen evde....

öyle soğuk ki içerisi buz tutuorum adeta...ısıtmıo hiçbişey , hiç bişey titremememi yavşlatmıo..bikaç tur atıorum evde ve yine yoğunluğunu hissettiğim odama yatağıma çöküyorum...müziği açıyorum ve hiç kimse bilmez çalmaya başlıor...yorganı kafama çektiğim gibi yine o önceden kare kare alınmış hayallrim sıralanıo...bir bir üzüntüler geçip yerini sıradakine bırakıor...hiç kimse bilmez ior evet hiç bilmiosun özellikle bilmesi gerekn kişi senken sen bilmiosun...hiç kimse sevmez sen onca insan varken beni bulamazsın zaten...yorgun düşersin ve o sırada seni tutacak birini eminimki bulursun şimdi sende yoksun yanımda ...hıh okadar belliki bu...hiçkimse duymuo çığlıklarımı ...hiç kimse sormuo...ve sen yine yoksun...bak bunlar sana ne kadar anıdık gelior dimi ewet öyle olması lazım çünkü senin sözlerin bunlar... tam 9 sene önce küçücük yaşımda aha adını bile koyamadığım bi sevgiyle snaa bağlanmışken gerçekten net bir şekilde algılayabildiğim tek sözlerdi bunlar...ne garip sen başkasına duyuyosun bense sana... na acı sen başkasında yaşıosun ense sende....

neden herşey bukadar zorki...neden bırakmak bu kadar güç..denemedim mi sanki seni bırakmayı istemedim mi sanıosun olmuo işte tam 9 senedir atamıorum seni ...acıtıosun beni!incitiosun ...hergece ağlama nöbetleri geçiriorum ....bitek seni istiyorum ama sen benim yaşamımın yanıtı olmuşken, herkes bunu duyaken bitek sen kapatmışsın kulaklarını dünyaya herkesi duyuyosunda bi beni işitmiorsun sanki....şimdi soruyorum..NE YAPTIM BEN SANADA BU KOMAYAN HALATI BANA DÜĞÜMLEDİN?

...aaşk!!! YaLanLarımıs güseL inanması zevkLii 1şei sevmee deerse öLmeede deermi...?? 1kaç yaraLı ruu 1kaç bira şişesi.., 1kaç kaLp aarısı 1kaç imdat çaarısı eLimisde bunLar var mutLu oLmaa yetmeski..!! _________________________________ ,Tam oa sarıLırken gördüm pencereden güLünecek n vardı güLüordun ya öperken bu gece seninLe oLaLım canım derken siLdim sny o anda kaLbimdeen (taak) neidi kopan içimdn yıLLar zincirindn öLdüm sanki yaşarken kaçtım hemen o saanedeenn.... _________________________________ Sarmaşıklar gibi sardın kalbimi Değiştirdin kanımı koydun zehrini Örümcek gibi ördün zihnimi Düşündükce daha çok isterim seni Nefes bile almadan seviyorum seni İçimde dolaşan alkol gibi Sana gitgide sarhoş oluyorum Ruhumu kaybetmiş gibi Sadece senin için yaşıyorum Nefes bile almadan seviyorum seni... _________________________________ Bir sebebi var.Yazı turalı aşklardan korkmamın.Ne zaman dışarı çıkmayı düşünsem, Odanın en karanlık köşesine kaçmamın,Bir sebebi var. Gökyüzümde kül grisi bulutlar,Yıldızlarımı bıçaklayalı çok oldu Her şafak güneş umutlarını güne serperken;Benim sebepsizce ağlamamın Bir sebebi var. Artık martılarım siyah uçmuyor.Denizlerim daha bir tuzlu. Her dalgada başka kıyılara vuruyorsam;Gemilerim dibe yol alıyorsa Bir sebebi var. Kutu gibi üstüme kapanıyorsam;Karanlıklar artık aydınlığımsa Yazı turalı aşklardan korkuyorsam Bir sebebi var. Geceye uzandığımda her bir hücreme Ateşten kurşunlar yağıyorsa Bu kötümser nisan yağmurlarında Ne zaman dışarı çıkmayı düşünsem;Odanın en karanlık köşesine sığınasım geliyorsa Bir sebebi var Her şafak güneş umutlarını güne serperken Benim sebepsizce ağlamamın Bir sebebi var... Kîn døLuyum "KAN" kuSuyøRum.!!!!